زیرساخت بی‌اعتمادی

وقتی شروع به ساخت EVnSteven کردم، مسئله را از اصول اولیه بررسی کردم: چگونه می‌توانیم هزینه شارژ خودروهای برقی را به چیزی نزدیک به هزینه واقعی برق کاهش دهیم؟

برای من، پرداخت ۰.۳۲ دلار به ازای هر کیلووات ساعت برای برقی که هزینه‌اش ۰.۰۸ دلار است، مضحک است. این یک افزایش قیمت ۳۰۰٪ است.

فیزیک این موضوع به طرز قابل توجهی ساده است. شارژ سطح ۱ و سطح ۲ در شرایط عادی تقریباً با توان ثابت کار می‌کنند، بنابراین مصرف انرژی را می‌توان به عنوان تابعی از زمان تخمین زد:

انرژی (کیلووات ساعت) = توان (کیلووات) × زمان (ساعت)

البته توان شارژ می‌تواند متغیر باشد. خودروها نرخ شارژ خود را کاهش می‌دهند، باتری‌ها به ظرفیت کامل می‌رسند و شرایط محیطی بر عملکرد تأثیر می‌گذارند. اما برای شارژ معمولی خانگی، تخمین‌های مبتنی بر زمان می‌توانند به اندازه کافی دقیق برای تقسیم هزینه‌های عملی باشند.

پس من کل معماری را زیر سؤال بردم و شروع به حذف موارد کردم.

هیچ‌یک از این موارد به این معنا نیست که ایمنی الکتریکی، قابلیت اطمینان یا پاسخگویی اختیاری هستند. این‌ها ضروری‌اند. اما ایمنی نیازمند شبکه شارژ اختصاصی نیست و پاسخگویی لزوماً نیازمند زیرساخت‌های گران‌قیمت اندازه‌گیری و اجرای قوانین نیست.

و بله، صورتحساب مبتنی بر زمان مقداری عدم دقت را وارد می‌کند. اما اصرار بر دقت گران‌قیمت برای محاسبه چند سنت برق می‌تواند دقیقاً مصداق این ضرب‌المثل باشد که «چشم‌چرانی برای پول خرد و بی‌خردی برای پول کلان» است.

سؤال مهندسی واقعی این نیست که چقدر می‌توانیم برق را دقیق اندازه‌گیری کنیم. بلکه این است که آیا ارزش اقتصادی آن دقت اضافی، هزینه دستیابی به آن را توجیه می‌کند یا خیر.

هدف، کارایی اقتصادی است، نه اندازه‌گیری در سطح آزمایشگاهی.

هدف این نبود که سیستم موجود را کمی ارزان‌تر کنیم. بلکه بازاندیشی در نیازهای واقعی سیستم بود.

بدیهی است که این رویکرد برای شارژ عمومی کار نخواهد کرد. وقتی افرادی که خودرو را وصل می‌کنند غریبه‌هایی هستند که هرگز یکدیگر را نخواهند دید، اندازه‌گیری، پرداخت و اجرای قوانین ارزش خود را نشان می‌دهند.

اما محیط‌های خصوصی، مانند ساختمان‌های آپارتمانی، کاندوها، محل‌های کار و پارکینگ‌های مشترک متفاوت‌اند. افراد درگیر همسایه‌ها و همکاران هستند. من به جز بی‌اعتمادی بنیادی به اعضای یک جامعه، بهانه خوبی برای همه آن زیرساخت‌ها در آنجا پیدا نمی‌کنم.

و در این مسیر، چیز جالبی کشف کردم: بخش قابل توجهی از پیچیدگی‌ای که ما بابتش هزینه می‌کنیم، به این دلیل وجود دارد که سیستم‌ها را بر اساس فرض بی‌اعتمادی به مردم طراحی کرده‌ایم.

من کار را با بهینه‌سازی هزینه شروع کردم. در نهایت فهمیدم که اعتماد ممکن است قدرتمندترین بهینه‌سازی باشد.

پس دفعه بعد که ماشین خود را به یک ایستگاه شارژ سطح ۲ پیشرفته و شبکه‌ای وصل کردید، این را به یاد داشته باشید.

شما فقط برای برق پرداخت نمی‌کنید. ممکن است برای کل زیرساختی از بی‌اعتمادی نیز پرداخت کنید.

David Williston
بنیان‌گذار، EVnSteven.app