Όλα Ξεκίνησαν με τη Μυρωδιά της Βενζίνης

Ήταν Αύγουστος του 2017, και καθόμουν σε μια ενοικιασμένη Tesla σε έναν Supercharger στη Σεντόνα, Αριζόνα, όταν μύρισα βενζίνη.

Έξω ήταν 95 βαθμοί, και καθόμασταν εκεί για πάντα. Δεν καταλάβαινα ακόμα ότι η φόρτιση μιας μπαταρίας από 80% σε 100% θα μπορούσε να πάρει τόσο πολύ χρόνο, ειδικά σε ακραία ζέστη. Η Tesla αγωνιζόταν να κρατήσει τις μπαταρίες της δροσερές.

Την εποχή εκείνη, είχα ένα Kia Soul του 2014, και είχα διαβάσει ανησυχητικές αναφορές για Kia που έπιαναν φωτιά σε όλη τις Ηνωμένες Πολιτείες. Για μια στιγμή, αυτή η γνώριμη ανησυχία επέστρεψε ξαφνικά.

Τότε θυμήθηκα ότι δεν ήμουν στο Kia μου.

Η μυρωδιά προερχόταν από το βενζινάδικο δίπλα, όπου ένα βυτιοφόρο γέμιζε τις υπόγειες δεξαμενές. Έπρεπε να γελάσω με τον εαυτό μου. Αν και, δεδομένης της ζέστης, ανησυχούσα λίγο μήπως η Tesla πιάσει φωτιά.

Κανένα από τα δύο δεν συνέβη.

Παρά την μακρά αναμονή, λάτρεψα την εμπειρία φόρτισης της Tesla. Απλώς την έβαζες στην πρίζα. Χωρίς εφαρμογές, χωρίς πιστωτικές κάρτες, χωρίς οδηγίες. Το αυτοκίνητο και ο φορτιστής φρόντιζαν τα πάντα.

Εκτιμούσα αυτή την απλότητα.

Το 2019, αντάλλαξα το Kia Soul με βενζίνη μου με ένα Soul EV του 2019. Τότε ανακάλυψα πώς ήταν η φόρτιση έξω από το οικοσύστημα της Tesla.

Χρειαζόμουν διαφορετικές εφαρμογές για διαφορετικά δίκτυα φόρτισης. Κάποια απαιτούσαν προπληρωμένα υπόλοιπα. Άλλα χρειάζονταν σύνδεση κινητής για να επικοινωνήσουν με έναν διακομιστή πριν καν αρχίσουν να παρέχουν ρεύμα. Μερικές φορές όλη η διαδικασία απέτυχε.

Ήταν γελοίο.

Αυτό που με εξέπληξε περισσότερο ήταν ότι μεγάλο μέρος αυτής της υποδομής φόρτισης ήρθε μετά που η Tesla είχε ήδη δείξει πόσο απλή θα μπορούσε να είναι η εμπειρία. Η τεχνολογία που έρχεται αργότερα δεν θα έπρεπε να είναι καλύτερη;

Η Tesla είχε θέσει τον πήχη. Ωστόσο, οι μεγάλοι κατασκευαστές αυτοκινήτων και οι εταιρείες φόρτισης, συμπεριλαμβανομένων επιχειρήσεων με τεράστιους οικονομικούς και μηχανικούς πόρους, κατάφεραν με κάποιο τρόπο να προσφέρουν μια πιο περίπλοκη εμπειρία.

Αντί να συντονιστούν γύρω από μια απρόσκοπτη εμπειρία φόρτισης, η βιομηχανία άφησε τους καταναλωτές να διαχειρίζονται εφαρμογές, λογαριασμούς, συστήματα πληρωμών και ασύμβατα δίκτυα.

Εταιρείες όπως η GM, η Toyota και η Kia διέθεταν πολύ μεγαλύτερους πόρους από την Tesla στα πρώτα της χρόνια. Σίγουρα θα μπορούσαν να συνεργαστούν για να κάνουν τη φόρτιση τόσο απλή όσο το να συνδέεις ένα αυτοκίνητο στην πρίζα.

Αλλά προφανώς, αυτό ήταν υπερβολικό αίτημα.

Τότε παρατήρησα κάτι ενδιαφέρον στο υπόγειο γκαράζ του κτιρίου μου. Υπήρχε μια απλή ηλεκτρική πρίζα ακριβώς δίπλα στη θέση στάθμευσής μου.

Άρχισα να τη χρησιμοποιώ. Δεν είχα ζητήσει άδεια, αλλά δεν υπήρχε κανένας κανόνας που να το απαγορεύει, και το κτίριο ήδη παρείχε έναν κοινόχρηστο σταθμό φόρτισης Επιπέδου 2 ως παροχή. Φορτίζοντας στη δική μου θέση, άφηνα τον σταθμό αυτό διαθέσιμο για τους άλλους ιδιοκτήτες EV.

Και τότε έκανα μια ανακάλυψη που άλλαξε τον τρόπο που σκεφτόμουν για τα ηλεκτρικά οχήματα.

Η φόρτιση Επιπέδου 1 ήταν εκπληκτικά αποτελεσματική.

Τις περισσότερες μέρες, το αυτοκίνητό μου ήταν σταθμευμένο για ώρες. Δεν χρειαζόμουν γρήγορη φόρτιση. Απλώς χρειαζόμουν να αντικαταστήσω την ηλεκτρική ενέργεια που είχα χρησιμοποιήσει οδηγώντας στην πόλη. Μια απλή πρίζα μπορούσε εύκολα να καλύψει το μεγαλύτερο μέρος της καθημερινής μου οδήγησης. Μπορείτε να μάθετε αν αυτό ισχύει για τη δική σας οδήγηση με τον Υπολογιστή Φορτιστή EV για το Σπίτι.

Και το καλύτερο, η εμπειρία ήταν ακριβώς αυτό που αγαπούσα στη Tesla.

Σύνδεσε. Φύγε.

Καμία εφαρμογή. Κανένα δίκτυο. Καμία περίπλοκη ηλεκτρονική διαπραγμάτευση με διακομιστές κάπου στο διαδίκτυο.

Άρχισα να αναρωτιέμαι γιατί τα κτίρια με διαμερίσματα και οι πολυκατοικίες ξόδευαν χιλιάδες δολάρια σε εξελιγμένο εξοπλισμό φόρτισης, όταν οι απλές πρίζες ή οι φθηνές σταθμοί Επιπέδου 2 θα μπορούσαν να κάνουν μεγάλο μέρος της δουλειάς.

Το ρεύμα ήταν ήδη εκεί. Η τεχνολογία φόρτισης ήταν ήδη μέσα στο αυτοκίνητο.

Αυτό που έλειπε ήταν ένας απλός τρόπος να παρακολουθείς ποιος χρησιμοποίησε πόση ηλεκτρική ενέργεια και τι οφείλει.

Φυσικά, αυτό θα απαιτούσε λίγη εμπιστοσύνη. Οι οδηγοί θα έπρεπε να κάνουν check in και check out ειλικρινά. Αλλά σε μια πολυκατοικία ή κτίριο με διαμερίσματα, όπου οι κάτοικοι ήδη έχουν μια καθιερωμένη σχέση και συμβόλαιο με την ιδιοκτησία, αυτό φαινόταν απόλυτα λογικό.

Και αν δεν υπήρχε σύνδεση στο διαδίκτυο στο γκαράζ; Ποιος νοιάζεται; Συνδέεσαι, φορτίζεις το αυτοκίνητό σου και καταγράφεις ή προσαρμόζεις τη συνεδρία αργότερα.

Δεν μπορούσα να σταματήσω να το σκέφτομαι.

Τελικά, αποφάσισα να φτιάξω το λογισμικό μόνος μου.

Το ονόμασα EVnSteven.

Ένας απλός τρόπος για τους ανθρώπους να μοιράζονται την υπάρχουσα ηλεκτρική υποδομή, να παρακολουθούν τον χρόνο φόρτισης και να πληρώνουν το δίκαιο μερίδιό τους χωρίς ακριβό υλικό ή περιττή πολυπλοκότητα.

Κοιτάζοντας πίσω, μου φαίνεται αστείο ότι όλο το ταξίδι ξεκίνησε με μια μυρωδιά βενζίνης στην έρημο της Αριζόνα.

Αλλά η πραγματική αποκάλυψη ήρθε πολύ αργότερα, σε ένα υπόγειο γκαράζ, όταν ανακάλυψα πόση τεχνολογία δεν χρειαζόμασταν πραγματικά.

David Williston
Ιδρυτής, EVnSteven.app